حضرت رضا (عليه السلام) مى فرمايد:خرد مرد مسلمان كامل نيست مگر اينكه ده خصلت در او باشد؛1. خير از او اميد رود.2. (مردم) از شرّش ايمن باشند.3. خير اندك را از ديگر كس زياد شمارد.4. خير بسيار را از سوى خود اندك انگارد.5. از حاجت هايى كه از او مى طلبند به ستوه نيايد.6. در طول عمرش از طلب دانش دلتنگ نشود.7. تهيدستى در راه خدا نزد او خوشتر از توانگرى باشد.8. خوارى در راه خدا را از عزّت همراه با دشمن او دوست تر دارد.9. گمنامى براى او دل انگيزتر از نامدارى باشد.سپس امام عليه السّلام فرمود: دهم، و دهمى چيست؟عرض كردند: چيست؟فرمود:لَا يَسْتَكْمِلُ عَبْدٌ حَقِيقَةَ الْإِيمَانِ حَتَّى تَكُونَ فِيهِ خِصَالٌ ثَلَاثٌ التَّفَقُّهُ فِي الدِّينِ وَ حُسْنُ التَّقْدِيرِ فِي الْمَعِيشَةِ وَ الصَّبْرُ عَلَى الرَّزَايَا؛بنده حقيقت ايمان را به كمال نيابد مگر آنكه در او سه خصلت باشد:درست فهمى در دين، اندازه اى در زندگانى و شكيبايى بر بلاها.[1] پی نوشت[1]. تحف العقول، ص 446. ادامه مطلب

خلاق به معناي ملكات راسخ در روح و وصفي است از اوصاف روح، ولي آداب عبارت است از هيئت هاي زيباي گوناگون كه اعمال صادر از انسان بدان زينت داده مي شود.به عبارت ديگر، اخلاق مربوط به عالم درون است و آداب، مربوط به ظرافت و زيبايي عمل است. استاد مطهري رحمه الله در زمينه تفاوت اخلاق و ادب گويد: اخلاق مربوط است به خود انسان، يعني مربوط است به اينكه انسان به غرايز خودش چه نظامي بدهد، خودش را چگونه بسازد، نظّام دادن به غرايز را اخلاق مي گويند. انسان داراي غرايز مختلفي است، همچون قوه شهويه، قوه غضبيه. قوه شهواني كارش جلب منافع است، انسان را وادار مي كند كه منافع خودش را طلب بكند. قوه غضبيه قوه دفع است، نيرويي است كه به طور خودكار، انسان را وادار مي كند كه چيزهايي را كه براي خودش بد و مضر تشخيص مي دهد، دفع كند. يك قوه ديگري هست به نام قوه عقل كه قوه حساب گري است. هر قوه اي فقط كار خودش را حساب مي كند. به عنوان مثال، شهوت خوردن در انسان هست، آن قوه اي كه كارش خوردن است ديگر حسابي در دستش نيست، فقط احساس لذت مي كند، مي گويد فقط بايد بخورم، همچنين است قوه غضب، ولي اينها بايد حسابي داشته باشند، بايد انسان به اين قوا يك نظمي بدهد. شما اگر يكي از قوا را آزاد بگذاريد كه كار خودش را انجام بدهد، اين آزادي شما را فاسد مي كند. مثال ديگر چشم و زبان است، چشم از ديدن يك اموري لذت مي برد. ديگر حسابي در كارش نادامه مطلب

هر انساني براي خود احترامي قائل است . زماني كه به عقايد ،كارها وسلیقه هاي افراد در حد ومحدوده خودشان احترام بگذاريم وسعي نكنيم هميشه در پي رد كردن آنها برآييم ديگران ما را به رسميت مي شناسند چرا كه مردم عادتا با كسي كه به آنان احترام بگذارندونسبت به ايشان ابرازتوجه وقدرداني كنندانس والفت مي گيرندپس براي جلب مردم آنچه مي خواهند بايد به آنان بخشيد . بديهي است كه مردم براي دوستي ورزيدن با افراد مال و منزل نمي خواهند بلكه صرفاً خواهان احترام و بزرگداشت خود از سوي آنان مي باشند . چرا كه مردم خود را دوست دارند و هر كس براي خودش جهاني دارد مملو از آراء وعقايد و نظرات متعددي كه همين عقايد انسانها رااز هم جدا مي كند و دنياي هر فردي براي خودش محترم است پس كسي كه به آنان احترم بگذارد و به عقايد آنان توجه نمايد . دوست مي دارند وكساني را كه عقايد آنان را ناديده گرفته و به شخصيت آنان احترام نمي گذارند نزد آنان هيچ محبوبيتي ندارد. ممكن است بپرسید چگونه به مردم احترام بگذاريم ؟ چگونه نشان دهيم كه به آنان توجه داريم ؟ جواب اينكه همان طور كه بيان شد هر انساني داراي خصلت يا رفتار و با عقيده و بعدي است كه شايسته ستايش و تمجيد است وظيفه ماست كه اين جنبه هاي خوب را بيابيم و او را به سبب داشتن آنها تمجيد نماييم . و اگر هم قصد داريم به رد و اصلاح رفتار و افكار كسي بپردازيم بايد از راه مناسبي اسادامه مطلب

بهنام آنکه باشد مهربانتر برای ما ز بابا و ز مادر دهم پندی بکن آویزه گوش مکن هرگز خدایت را فراموش نزدیک غروب بود. هر روز پدر این موقع به خانه میآمد. اما آن روز پدر دیر کرده بود. فاطمه نگران شده بود. آهی کشید. از زیر سایهی درخت برخاست. به طرف دَر رفت؛ زیرا پدر دشمنان زیادی داشت. فاطمه چند لحظه کنار در ایستاد. کاش میدانست پدرش کجاست. اگر پسر عمویش علی بود، میرفت خبری میآورد. فاطمه، پدر را خیلی دوست داشت. هر وقت پدر او را در آغوش میگرفت و میبوسید، خستگی از تنش بیرون میرفت و اذیت و آزار مردم را فراموش میکرد. سبد ظرف را برداشت تا به اتاق ببرد. اما در همین لحظه صدای پای پدر را پشت در شناخت. به طرف پدر دوید. حال پدر خوب نبود. آهسته قدم برمیداشت. پدر به دیوار تکیه داد. فاطمه با دیدن او جا خورد. پاهای پدر زخمی و خونین بود. لباسهای سفیدش، خاکآلود و کثیف شده بود. موهایش پر از خاشاک بود. باز بتپرستان پدر را اذیت کرده بودند. فوری به اتاق رفت. پارچه تمیزی آورد و دستان زخمی پدر را پاک کرد. پدر نیز دستهای دخترش را نوازش کرد و بوسید. اشکهای فاطمه ریخت. پدر اشک او را پاک کرد و با محبت، دستی به صورت او کشید و از او خواست تا ناراحت نباشد. صدای گریه فاطمه بلند شد. پدر، دختر کوچکش را در آغوش گرفت و گفت که چیزی نشده است. فاطمه از پدر خواست، کنار درخت بنشیند و ظرف آبی را آورد تاادامه مطلب

هر انساني براي خود احترامي قائل است . زماني كه به عقايد ،كارها وسلیقه هاي افراد در حد ومحدوده خودشان احترام بگذاريم وسعي نكنيم هميشه در پي رد كردن آنها برآييم ديگران ما را به رسميت مي شناسند چرا كه مردم عادتا با كسي كه به آنان احترام بگذارندونسبت به ايشان ابرازتوجه وقدرداني كنندانس والفت مي گيرندپس براي جلب مردم آنچه مي خواهند بايد به آنان بخشيد . بديهي است كه مردم براي دوستي ورزيدن با افراد مال و منزل نمي خواهند بلكه صرفاً خواهان احترام و بزرگداشت خود از سوي آنان مي باشند . چرا كه مردم خود را دوست دارند و هر كس براي خودش جهاني دارد مملو از آراء وعقايد و نظرات متعددي كه همين عقايد انسانها رااز هم جدا مي كند و دنياي هر فردي براي خودش محترم است پس كسي كه به آنان احترم بگذارد و به عقايد آنان توجه نمايد . دوست مي دارند وكساني را كه عقايد آنان را ناديده گرفته و به شخصيت آنان احترام نمي گذارند نزد آنان هيچ محبوبيتي ندارد . ممكن است بپرسید چگونه به مردم احترام بگذاريم ؟ چگونه نشان دهيم كه به آنان توجه داريم ؟ جواب اينكه همان طور كه بيان شد هر انساني داراي خصلت يا رفتار و با عقيده و بعدي است كه شايسته ستايش و تمجيد است وظيفه ماست كه اين جنبه هاي خوب را بيابيم و او را به سبب داشتن آنها تمجيد نماييم . و اگر هم قصد داريم به رد و اصلاح رفتار و افكار كسي بپردازيم بايد از راه مناسبي استفادادامه مطلب